Er was eens...

Toen ‘De Speelberg’ enkele jaren later naar een oud schooltje in Wulvergem verhuisde, groeide de verzameling spelletjes tot een echte speelgoedcollectie en werd de zaak een combinatie van eetcafé en museum. De bezoekers leerden iets bij over de geschiedenis van de streek en probeerden er een spelletje uit.
In 1987 verhuisde ‘De Speelberg’ een laatste maal, deze keer naar Kemmel. De zaak kreeg een nieuwe naam: ‘Het Labyrint’, vernoemd naar het doolhof dat werd aangelegd in de tuin. Het café, een verzamelplaats van volksspelen trok zowel jong als oud aan om het grote aanbod te bezichtigen of om er een spel te spelen. In september 2012 ging Stef Dehollander op pensioen.Tegelijk verdween zijn collectie speelgoed van op de bovenverdiepingen van het Labyrint uit de openbaarheid.

Er werden maar liefst 1.000 objecten geregistreerd. Divers speelgoed passeerde de revue, gaande van buitenspeelgoed tot poppen en speelgoedwagens. Er was voor elk wat wils.
‘We don’t stop playing because we grow old; we grow old because we stop playing.’
- George Bernard Shaw, 1898-1943 -
Het Eindresultaat
Op maandag 25 februari 2019 maakten we een nostalgische reis naar de eigen kindertijd en werden de voorlopige resultaten van het project voorgesteld i.s.m. VormingPlus.
Marc Wellens, voormalig conservator van het Speelgoedmuseum in Mechelen, gaf er een interessante voordracht over de historische flitsen van spel en speelgoed. Hij nam ons mee op een tocht beginnend bij de Oudheid en het eerste gekende speelgoed tot de hedendaagse Ztringz. Doorheen dit alles was Pieter Bruegel, schilder van kinderspelen, rijkelijk aanwezig. De avond werd afgesloten met een drankje en (hoe kan het ook anders) een spelletje.
![]() | ![]() | ![]() | ![]() |






