POPERINGE – “Het verleden beschermen om het voor de toekomst te behouden”, dat is de lijfspreuk van Dirk Vangheluwe en Carine Vandenberghe, de trotste eigenaars van ‘t Neerhof. De hoeve heeft een verleden dat teruggaat tot de eerste helft van de 19e eeuw en daar is het koppel erg “preus” op. In deze ‘Preus op min plekke’ focussen we op het verleden en de toekomstvisie van één van de oudste vierkantshoeves uit West-Vlaanderen.
Welk rijk verleden gaat er schuil achter deze hoeve?
“De hoeve gaat terug tot de 19e eeuw. De eerste hoeve brandde af in 1837 en in 1855 liet Benoit Lebbe de hoeve herbouwen”, weet Dirk te vertellen. Dominique Lebbe, de achter-achterkleinzoon van de stichter weet er alles van. Het waren zijn vader en nonkel die in het jaar 2000 de hoeve in Franse neoclassicistische stijl aan Dirk en Carine verkochten. Al voor de Eerste Wereldoorlog was de hoeve een vooruitstrevend landbouwbedrijf dat belangrijk was voor de lokale economie en politiek. Zeker wanneer er een hopast gebouwd werd. Hiermee kon de hop gedroogd worden. “Einde de jaren 1800 was er een overproductie van graan en tarwe. Echt ‘nen boerenjaar’ zoals ze zeggen. Hierbij werd de hopast omgebouwd tot een mouttoren.”
“Meerdere filmfragmenten zijn hier opgenomen.”
“Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de hoeve omgevormd tot een Brits veldhospitaal”, gaan Dirk en Carine verder. “23 Britten zouden er begraven worden. Later werden ze overgebracht naar militaire begraafplaatsen. De aanwezigheid van de Britse officieren was tot voor kort te zien aan de door champagnekurken gesneuvelde beeldjes in het barokplafond. Het waren deze soldaten die de hoeve de bijnaam ‘Lebbe’s farm’ toekenden.”
Volgens Maurice Lebbe konden de Britten vanaf de uitkijkpost op zolder tanks zien voorbijrijden via de Switch Road. Dat is Engels voor verbindingsweg, maar werd in de volksmond al snel ‘De Zwitserse route’ genoemd. Dit kwam omdat er toen weinig mensen Engels konden. Na de Grote Oorlog wilde Lebbe moderniseren. Daarbij kwam al snel een jeneverstokerij en werd er graan geteeld op het eigen perceel.
De hoeve werd ook gebruikt als decor voor ‘Wierook en tranen’, een film uit 1977. “Meerdere filmfragmenten zijn hier opgenomen”, aldus Dirk. “Hoewel de beelden uit Poperinge maar vijf minuten duren, hebben ze hier en in Poperinge zelf wel twee maanden gefilmd en waren hierdoor alle hotels en restaurants volzet.”
Hoe kwamen jullie op het idee om deze erfgoedsite te kopen?
Met trots kijkt Dirk terug naar de aankoopperiode. “Jarenlang waren we op zoek naar ‘onze plekke’. Maar het is niet eenvoudig, dus iedereen die wist dat we op zoek waren naar een boerderij, belde ons. Het was in feite meestal iets dat al vervallen was of het afbreken waard was. Dankzij een persoonlijke vriend uit Ieper kwam ik te weten dat de hoeve te koop was. Andere mensen hadden er al hun poot op gezet, maar wij waren hen voor. Door mijn opleiding als ingenieur Bouwkunde met als eindwerk ‘restauratie en renovatie van gebouwen’ was dat een schot in de roos. Vanaf ons eerste bezoek was het liefde op het eerste gezicht met de hoeve Lebbe. De hoeve is volledig omgeven door velden en weilanden en gelegen op een steenworp van het centrum.”
Dirk vertelt fier dat bewoner zijn van een beschermd monument iets unieks is. “Voor de meeste is restauratie en renovatie iets onbekends. Aankoop van een vervallen historisch pand schrikt de meeste mensen af omdat ze niet kunnen inschatten wat de aanpak en mogelijke kosten zijn.” Gelukkig voor het echtpaar kunnen zij dat door Dirks kennis en ervaring wel.
Hoe pakken jullie de restauratie van de gebouwen aan?
Dirk windt er geen doekjes om. “De restauratiewerken waren intens en zeer ingrijpend. Hierbij hadden we bijzondere aandacht voor authentieke materialen. Zo werden de schuren ontmanteld en hersteld met gerecupereerde materialen zoals dakpannen, spanten van eik en olm en handgevormde baksteen afkomstig van andere historische gebouwen uit de streek. De restauratie gebeurt dan ook in nauwe samenwerking met het Agentschap Onroerend Erfgoed, een restauratiearchitect en aannemers met kennis van zaken.”
“Ons motto is dan ook: Het verleden beschermen om het voor de toekomst te behouden.”
Wat is jullie toekomstvisie voor de site?
“Het herstel van het schrijnwerk van de stallingen is voorzien voor 2027. Vervolgens komt de oprijlaan met het twee-karrenspoor aan de beurt. De restanten van de Lourdesgrot zijn er nog. Daar gaan we terug een herdenkingsplaats van maken, maar dat is dan het laatste van het laatste. Als we daarmee klaar zijn mogen we herbeginnen want dan is het hoogtijd voor het onderhoud en de renovatie”, lachen Dirk en Carine.
Op het domein is het heerlijk vertoeven, daar kunnen Dirk en Carine zeker over meespreken. “Onze drie kinderen konden opgroeien in een oase van rust, midden in Moeder Natuur. Toen we destijds samen met de kinderen een wandeling gingen maken op een zonnige zondagnamiddag door ons eigen landschap van weiden, akkerland en kerkwegeltjes waren we ongeveer drie uur onderweg. We misten enkel een picknickpakket voor onderweg.”
Dirk sluit ook graag af met een boodschap voor de toekomst. “Zo’n vat vol geschiedenis moet bewaard blijven. Ons motto is dan ook ‘het verleden beschermen om het voor de toekomst te behouden’.” Vrienden en kennissen kunnen regelmatig meegenieten van het geheel. Maar het koppel stelt de hoeve ook af en toe open voor andere geïnteresseerden. Wie snel beslist kan zich zo op Open Monumentendag of Erfgoeddag inschrijven voor een begeleid bezoekje.
© CO7
